Profesora naszło na trzepanko, jak to nazwał, czyli pytanie. Pierwsza osoba, nic. Druga, nic. Trzecia to samo. Profesor udał, że ociera łzy.
[prof]: Nic się nie uczycie tej mojej historii. Chlip. Idę się pochlastać czerstwą bułką.
I faktycznie, wyszedł na minutę z klasy.

Profesor Józek, nałogowy palacz, tym razem z dystansem do siebie.
[prof]: Ja to mam zęby jak gwiazdy... Małe, żółte i daleko od siebie.

Profesor Józek znany jest ze swojego kreatywnego podejścia do nazwisk i imion uczniów, i nie tylko
Rybak - fisherman
Supeł - węzeł
Gontarz - narozrabiasz nie posprzątasz panna Gontarz
Gałązka - w talii niewąska panna Gałązka
Grenda - gdzie się szwenda panna Grenda
podczas odpytywania: morał z tego ten wynika, że czeszemy Panufnika.

Profesor Józek zniesie wiele, ale nie, jak przeszkadza mu jego ulubienica, panna Brzoza. A tak się złożyło, że rzeczona Brzoza zagadała się o fizyce.
[prof]: Panno Brzozo! - Tak, tak się do niej zwraca. Dziewczyna patrzy z uwagą. - Ma pani ładne oczy, takie ładne oczy... - Konsternacja, bo profesor stary kawaler w wieku przedemerytalnym. - Takie ładne, że aż na siebie patrzą.
Zamilkła. I fizykę schowała.

Nasza ukochana profesorka znowu w akcji.
Zawołała mnie na przerwie do siebie do klasy, po odbiór sprawdzonych ćwiczeniówek. Wzięłam, zbieram się do wyjścia, wszystko pięknie.
[prof]: Tylko przekaż profesorowi Józkowi, że dziennik mam ja, a oddam później, bo oceny wpisuję ze sprawdzianów. - Chwila zastanowienia. - Sprawdź sobie, co dostałaś, tylko innym nie mów, że już sprawdziłam, bo jak mi z procesją przyjdą, to nimi podłogę wyfroteruję.
Nikt nadal nie wie, że oceny już są. Podłoga pozostaje brudna.

Odpytywanko z paciorka. Wywołana dziewczyna się zestresowała troszkę.
[ks]: Siedem grzechów głównych
[dz]: Jest jeden Bóg.

Może i coś w tym jest...

Biologia z cudowną, aczkolwiek - ekhem - sporych rozmiarów profesorką.
Dla pani profesor ostatnia lekcja tego dnia. Jakieś piętnaście minut przed końcem psorka przerywa zdanie w połowie.
[prof]: Wiecie co? Spakujcie się, bo mnie się już gadać nie chce.
My, jako posłuszne dzieci, książki do plecaków i suszymy ząbki do pani profesor.
[prof]: A wy macie jeszcze trzy lekcje, a ja już kończę. - Szelmowski uśmiech. - I wsiadam na swoją miotłę i odlatuję do domu. - Chwila zastanowienia. - Chociaż może lepiej na odkurzacz, miotła się może pode mną załamać.

Pani profesor w naszej szkole, i nie tylko, jest legendą. Mówi monotonnie, powoli, lekko zaciąga, do tego jest osobą otyłą (szerokość drzwi mniej więcej). Za to zachowanie ma genialne.
Urządziła nam seminarium o bakteriach, bo, jak sama stwierdziła: 'mnie się już do was gadać nie chce'. Jedna z dziewczyn omawia bodajże choroby bakteryjne, pani profesor siedzi za biurkiem, z tablicami biologicznymi w ręku (książka ok. 600 stron). W pewnym momencie na twarzy pani profesor pojawia się szelmowski uśmiech i... książka uderza w przedramię pani psorki. Jak nas trzydzieści osób w klasie, wszystkim szczęki gruchnęły o ławki.
- No bo mnie mucha wkurzała, to chciałam ją zabić - wyjaśniła pani profesor. Cóż, z muchą się nie udało...

Jakieś pięć-dziesięć minut później, ktoś inny coś mówi, pani profesor w środku zdania, nie zwracając na nic uwagi:
- Kur*a, ale mnie ręka boli...

Tego dnia mieliśmy wyjątkowo dobre humory...:)